Η Ζάκυνθος, το Φιόρε του Λεβάντε είναι ένα ακόμη νησί του Ιονίου προικισμένο από τη φύση με μοναδικές ομορφιές. Είναι το νοτιότερο νησί του συμπλέγματος και το τρίτο σε έκταση και πληθυσμό των Ιόνιων νήσων. Βρίσκεται νότια της Κεφαλονιάς και δυτικά της Πελοποννήσου. Η προνομιακή γεωγραφική της θέση δίνει την ευκαιρία στον ταξιδιώτη να επισκεφθεί εύκολα και τα υπόλοιπα νησιά των Επτανήσιων ή και τις απέναντι Πελοποννησιακές ακτές, που φημίζονται για την ομορφιά τους.
Κι αν σήμερα η γεωγραφική της θέση αποτελεί ατού για την τουριστική κίνηση του νησιού, στο παρελθόν αποτέλεσε αιτία δεινών, καθώς βρέθηκε στο στόχαστρο πολλών κατακτητών και ισχυρών δυνάμεων διαφόρων ιστορικών περιόδων που ήθελαν να έχουν τον έλεγχο του Flor di Levante, δηλαδή του άνθους της Ανατολής, όπως συνήθιζαν να αποκαλούν οι Ενετοί την πανέμορφη Ζάκυνθο.
Είναι ένα ορεινό νησί που χαρακτηρίζεται από τα πευκόφυτα βουνά και τους εύφορους κάμπους, που χαρίζουν στη Ζάκυνθο ατέλειωτα καταπράσινα τοπία. Ενώ οι ειδυλλιακές παραλίες του νησιού, οι βραχώδεις ακτές, οι εντυπωσιακές θαλάσσιες σπηλιές κερδίζουν το θαυμασμό των επισκεπτών του νησιού. Εδώ, θα συναντήσετε μερικές από τις διασημότερες παραλίες της νησιωτικής Ελλάδας, όπως το Ναυάγιο, το Λαγανά, τις Βολίμες με τις Γαλάζιες Σπηλιές κ.α. Κατά την περιήγησή του κανείς στο νησί εντυπωσιάζεται από τις ανεπανάληπτες φυσικές καλλονές του νησιού, από τα ιστορικά μνημεία και τους φιλόξενους κατοίκους.
Το νησί αποτελεί ένα από τα τελευταία καταφύγια της θαλάσσιας χελώνας caretta – caretta και της μεσογειακής φώκιας monachus – monachus. Γι’ αυτό και στο νησί ιδρύθηκε για την προστασία τους, στο κόλπο του Λαγανά, το Εθνικό θαλάσσιο Πάρκο.
Η Ζάκυνθος είναι ένα νησί με ξεχωριστή κουλτούρα. Γνώρισε μεγάλη πνευματική άνθηση και γέννησε σπουδαίες προσωπικότητες που διακρίθηκαν στις καλές τέχνες, την λογοτεχνία, την ποίηση κ.α. Είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του Εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού και του Ανδρέα Κάλβου. Είναι ο τόπος που έζησε ο Γρηγόρης Ξενόπουλος και πολλές ακόμη προσωπικότητες της νεότερης ιστορίας μας.
Είναι το νησί της καντάδας και της οπερέτας. Εδώ, όλα τα συναισθήματα ντύνονται με νότες. Πως λοιπόν να μην λατρέψεις κανείς τη Ζάκυνθο; Τα έχει όλα. Ιστορία, αξιοθέατα, επιβλητικούς ορεινούς όγκους, κατάφυτα δάση και εύφορες πεδιάδες, ατέλειωτες αμμουδιές και τα γαλαζοπράσινα νερά του Ιονίου. Όλα μαζί ενσαρκώνουν το καλοκαιρινό όνειρο κάθε ευφάνταστου ταξιδιώτη. Επισκεφθείτε τη Ζάκυνθο και ανακαλύψτε τον επίγειο παράδεισο…

ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΣΠΗΛΙΕΣ
Οι Γαλάζιες Σπηλιές είναι το πιο πολυφωτογραφημένο φυσικό αξιοθέατο της Ζακύνθου, μετά την παραλία Ναυάγιο. Ανακαλύφθηκαν το 1897 και κάθε χρόνο προσελκύουν κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες. Βρίσκονται στο βορειότερο σημείο του νησιού και συγκεκριμένα στην βορειανατολική ακτή του ακρωτηρίου Σκινάρι. Αποτελούνται από διαδοχικούς θαλάμους που καταλήγουν στην Μεγάλη και τη Μικρή Σπηλιά. Το όνομά τους το χρωστάνε στο έντονο γαλάζιο χρώμα των νερών τους. Η μεγαλύτερη από τις σπηλιές είναι το λεγόμενο Κυανούν Σπήλαιο.
Η ξενάγηση στις Σπηλιές γίνεται και από τα καραβάκια που κάνουν το γύρο του νησιού και ξεκινούν από το λιμάνι της πόλης, ή με τα καΐκια που ξεκινούν από το λιμανάκι του Αγίου Νικολάου Βολιμών.
Η καλύτερη ώρα για να επισκεφθεί κανείς τις σπηλιές είναι το πρωί. Τότε οι αντανακλάσεις που δημιουργούνται στα τοιχώματα των σπηλαίων από τις ηλιαχτίδες δημιουργούν διάφορες αποχρώσεις στα νερά.
Οι Γαλάζιες Σπηλιές είναι ένα από τα μέρη που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε κατά τη διάρκεια των διακοπών σας στη Ζάκυνθο. 

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΖΑΚΥΝΘΟΥ
Το Βυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου βρίσκεται στη πλατεία Σολωμού και στεγάζεται σ’ ένα κτίριο νεοκλασικού ρυθμού που κτίστηκε μετά τους καταστρεπτικούς σεισμούς του 1953 με σκοπό να φιλοξενήσει όλα τα σημαντικά ευρήματα της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου. Στους δυο ορόφους και ημιώροφους του μουσείου εκτίθενται μια πλούσια συλλογή από φορητές εικόνες. Θα δείτε μοναδικά δημιουργήματα της εκκλησιαστικής ζωγραφικής από τους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χρόνους. Στο μουσείο εκτίθενται χίλιες περίπου αγιογραφίες μεταβυζαντινής επτανησιακής και ζακυνθινής τέχνης. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα έργα των Δαμασκηνού, Κουτουζή, Καλλέργη, Τζάνε, Τσώνη και Δοξαρά. Παρόλο που τα παλαιότερα έργα είναι αντιπροσωπευτικά δείγματα της βυζαντινής τέχνης, τα έργα του Παναγιώτη Δοξαρά (1622 – 1700) παρουσιάζουν ιδιαίτερο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον καθώς είναι νατουραλιστικά και ανήκουν στην Επτανησιακή Σχολή. Τη δυτική παράδοση συνέχισε ο γιος του Νικόλαος Δοξαράς οι ελαιογραφίες του οποίου εκτίθενται στο μουσείο και ο Νικόλαος Κουτουζής του οποίου τα έργα εκτός από το μουσείο κοσμούν και την εκκλησία του Αγίου Διονυσίου.
Επίσης, στο μουσείο στεγάζονται και τα τέμπλα της εκκλησίας του Παντοκράτορα και της εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Ιδιαίτερα εντυπωσιακές είναι και αποτοιχισμένες τοιχογραφίες έργα Κρητικών ζωγράφων του 15ου, 16ου και 17ου αιώνα.
Το μουσείο αυτό δίνει τη δυνατότητα στον επισκέπτη να κατανοήσει την εξέλιξη της βυζαντινής, της μεταβυζαντινής και της νεότερης ελληνικής τέχνης, καθώς μέσα από τα μοναδικά έργα που φιλοξενεί αποκαλύπτει μια πλήρη εικόνα των επιρροών που δέχτηκε η Επτανησιακή τέχνη από τη δυτική κυρίως κουλτούρα.

ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΟΛΩΜΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΖΑΚΥΝΘΙΩΝ
Το μουσείο Σολωμού ιδρύθηκε το 1959 από μια ομάδα φιλότεχνων Ζακυνθινών. Βρίσκεται στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, ένα από τα κεντρικότερα και πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης. Στο ισόγειο του μουσείου θα δείτε τους τάφους του Διονυσίου Σολωμού (1798 – 1857) και του Ανδρέα Κάλβου (1792 – 1869). Εδώ, φυλάσσονται και τα οστά των μεγάλων ποιητών της νεότερης ιστορίας μας.
Στην είσοδο του κτιρίου θα δείτε ένα κομμάτι από το πουρνάρι που υπήρχε στο λόφο του Στράνη και κάτω από τη σκιά του καθόταν ο Σολωμός όταν εμπνεύστηκε τον «Ύμνο προς την Ελευθερία».
Στις υπόλοιπες αίθουσες του μουσείου φιλοξενούνται προσωπικά αντικείμενα του Εθνικού μας ποιητή και άλλων επιφανών Ζακυνθινών ποιητών και λογίων. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα χειρόγραφα του Διονυσίου Σολωμού, του Γρηγορίου Ξενόπουλου του Παύλου Καρρέρ κ.α.
Επίσης, θα δείτε μια αξιόλογη συλλογή με προσωπογραφίες ιστορικών φυσιογνωμιών του Ζακύνθου, αλλά και συλλογές έργων θρησκευτικής και κοσμικής ζωγραφικής του 18ου και 19ου αιώνα, γλυπτά, έργα κεραμικής και ξυλογλυπτικής τέχνης και μουσικά όργανα.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν τα οικόσημα των επιφανών οικογενειών του περασμένου αιώνα που δόθηκαν ως δωρεές στο μουσείο.

ΜΟΥΣΕΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΥ
Το μουσείο Γρηγορίου Ξενόπουλου βρίσκεται στην περιοχή της Φανερωμένης, εκεί που ο γνωστός συγγραφέας έζησε τα παιδικά του χρόνια.
Στο μουσείο θα δείτε προσωπικά αντικείμενα και χειρόγραφα του Ξενόπουλου καθώς και το αρχείο με τα τεύχη του περιοδικού «Διάπλαση των Παίδων» στο οποίο υπήρξε διευθυντής. Επίσης, το μουσείο φιλοξενεί και μια πλούσια συλλογή από ανέκδοτες φωτογραφίες του συγγραφέα.
Στο δεύτερο όροφο του μουσείου θα δείτε έπιπλα της εποχής και οικοσκευές από το σπίτι του Ξενόπουλου.

ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ – ΒΕΡΤΖΑΓΕΙΟ
Το Αγροτικό μουσείο βρίσκεται στο χωριό Πηγαδάκια, κοντά στην κοινότητα Αλυκές. Λειτουργεί από το 1998 και μέσα από τα εκθέματά του παρουσιάζεται η πολιτιστική και αγροτική ιστορία ενός παραδοσιακού Ζακυνθινού χωριού. Θα δείτε σπάνια αντικείμενα από την αγροτική ζωή του νησιού, μερικά από τα οποία χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Περιλαμβάνονται εργαλεία και διάφορα αντικείμενα αγροτικού εξοπλισμού, οικοσκευές, έπιπλα και έργα τέχνης ντόπιων καλλιτεχνών.

ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ
Το Ναυτικό Μουσείο βρίσκεται στην Μπόχαλη, σε μια από τις ωραιότερες συνοικίες της Ζακύνθου. Στεγάζεται σ’ ένα κτίριο νεοκλασικού ρυθμού και μέσα από τα εκθέματά του παρουσιάζεται η εξέλιξη της ναυτικής ιστορίας όλων των Επτανήσων μέσα από τους αιώνες. Περιλαμβάνει μια αξιόλογη συλλογή από πίνακες ζωγραφικής με θέμα τους τη θάλασσα και τη ναυτική παράδοση, μινιατούρες διαφόρων τύπων πλοίων και ναυτικά όργανα.

ΜΙΛΑΝΕΙΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Το μουσείο βρίσκεται στο Τσιλιβί και είναι μοναδικό στο είδος του στην Ελλάδα. Περιλαμβάνει υδατογραφίες που απεικονίζουν την εξελικτική πορεία της Ναυτικής Ιστορίας του Ελληνικού έθνους, οι οποίες παρουσιάζονται κατ’ αποκλειστικότητα στο Μιλάνειο Ναυτικό Μουσείο της Ζακύνθου. Πρόκειται για μια μοναδική ιστορική καταγραφή. Επίσης, ναυτικά αντικείμενα επώνυμων πλοίων και φωτογραφικό υλικό εκτίθενται για πρώτη φορά προς θέαση των επισκεπτών. Αξίζει να τα δείτε.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΑΛΑΣΣΣΙΟ ΠΑΡΚΟ ΖΑΚΥΝΘΟΥ
Το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου (Ε.Θ.Π.Ζ.)είναι το πρώτο στο είδος του που ιδρύθηκε στην Ελλάδα, με σκοπό τη διαφύλαξη της σημαντικής φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής και ταυτόχρονα την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξή της.
Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Ζακύνθου. Το μεγαλύτερο τμήμα του θαλάσσιου πάρκου περιλαμβάνει τη θαλάσσια και τη χερσαία περιοχή του Κόλπου του Λαγανά, όπου και βρίσκονται οι σημαντικότερες παραλίες ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας Caretta – caretta και μια ζώνη γης που αποτελεί την προστατευόμενη περιοχή και περιβάλει τον υδροβιότοπο της λίμνης Κεριού, τα νησιά Στροφάδες και τις νησίδες Μαραθωνήσι, Πεζούλο και Άγιος Σώστης που μαζί με τις βορειότερες παραλίες (Γέρακα, Δάφνη, Καλαμάκι και Σεκάνια) αποτελούν τόπους ιδιαίτερης οικολογικής σημασίας.

Ο χώρος του Θαλάσσιου Πάρκου είναι αντιπροσωπευτικός των μεσογειακών και νησιωτικών οικοσυστημάτων. Στην παράκτια ζώνη περιλαμβάνονται αμμώδεις παραλίες, υγρότοπος και βραχώδεις ακτές ενώ η χερσαία ζώνη που χαρακτηρίζεται από δασικές και διάσπαρτες αγροτικές εκτάσεις με ελαιώνες και αμπελώνες. Η περιφερειακή ζώνη του Πάρκου περιλαμβάνει και επτά οικισμούς.

Στον κόλπο του Λαγανά θα συναντήσετε πολλά σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας. Τα πιο σημαντικά είναι η θαλάσσια χελώνα Caretta - caretta και η μεσογειακή φώκια Monachus - monachus, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί απειλούμενα είδη προς εξαφάνιση σύμφωνα με το Κόκκινο Βιβλίο του IUCN.
Ιδιαίτερα η περιοχή του Λαγανά χρωστά τη φήμη της στις αμμώδεις ακτές της οι οποίες θεωρούνται οι σημαντικότερες θέσεις ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας Caretta – caretta. Η ραγδαία τουριστική ανάπτυξη ωφέλησε την οικονομία της περιοχής αλλά αρχικά υπήρξε καταστροφική για την επιβίωση της χελώνας. Έτσι, κρίθηκε αναγκαία η ανακήρυξη του κόλπου του Λαγανά ως Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο και η ανάληψη μέτρων για την προστασία της χελώνας. Τα αποτελέσματα ήταν απόλυτα θεμιτά. Η περιοχή απέκτησε διεθνή φήμη, ως ένα από τα τελευταία καταφύγια της θαλάσσιας χελώνας Caretta – caretta στη μεσόγειο και οι χελώνες γεννούν πλέον τα αβγά τους και στην άμμο και όταν τα νεογνά εκκολαφθούν βρίσκουν το δρόμο προς τη θάλασσα όπως προστάζει η φύση τους, χωρίς να ΄΄ενοχλούνται΄΄ από την ανθρώπινη παρουσία.

Άλλα είδη που απειλούνται με εξαφάνιση και ζούνε στην περιοχή είναι: ρινοδέλφινα, νερόφιδα, βατράχια, νεροχελώνες, δεντρογαλιές, οχιές, σαύρες, σκαντζόχοιροι, λαγοί, τρωκτικά, κ.α. Επίσης, τα νησιά Στροφάδες αποτελούν σημαντικό πέρασμα και σταθμό και μεταναστευτικών πουλιών όπως είναι: τρυγόνια, χελιδόνια, γλάροι, τσαλαπετεινοί, αγριόκυκνοι, κ.α. 

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ

ΜΟΝΗ ΣΤΡΟΦΑΔΩΝ
Πρόκειται για το μοναστήρι στο οποίο ο Άγιος Διονύσιος μόνασε. Η μονή ιδρύθηκε την περίοδο του Βυζαντίου και συγκεκριμένα τον 13ο αιώνα από τον Αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρο τον Α΄ Λάσκαρη. Είναι αφιερωμένη στο Σωτήρα Χριστό.
Είναι κτισμένο στο μικρό νησάκι Στροφάδες και εντυπωσιάζει τους επισκέπτες του καθώς το κτιριακό συγκρότημα έχει μορφή καστρόπυργου. Δηλαδή πρόκειται για ένα οχυρό μοναστήρι. Χαρακτηριστικό του είναι ότι το καθολικό της μονής, ο κεντρικός ναός, βρίσκεται μέσα στον πύργο της μονής, γεγονός μοναδικό για Ελληνικό ορθόδοξο μοναστήρι.
Επίσης, απέναντι από τον πύργο υπάρχει ένας ακόμη μικρός ναός, αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο.
Γύρω στο 1530 η μονή Στροφάδων δέχτηκε την επίθεση Σαρακηνών. Τότε σφαγιάστηκαν όλοι οι μοναχοί.
Το 1568 ο Ζακυνθινός κόντες Δραγανίγος Σιγούρος έγινε μοναχός στη μονή Στροφάδων και πήρε το όνομα Δανιήλ. Αργότερα χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Αιγίνης και πήρε το όνομα Διονύσιος. Μετά το 1570 επέστρεψε στη μονή ως ηγούμενος και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του το 1622. Το λείψανο του Αγίου παρέμεινε στη μονή ως το 1717, όπου μεταφέρθηκε στη Ζάκυνθο.
Η μονή Στροφάδων διαθέτει μια σημαντική βιβλιοθήκη με σπάνιες εκδόσεις και χειρόγραφα, αλλά και ιερά σκεύη μεγάλης αξίας. Τμήματα της βιβλιοθήκης αυτής και των ιερών σκευών βρίσκονται στο μοναστήρι στη Ζάκυνθο και στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενετίας.
Τα κτίρια της ιστορικής αυτής Μονής υπέστησαν σημαντικότατες ζημιές, κατά τον ισχυρό σεισμό της 18ης Νοεμβρίου 1997.

ΜΟΝΗ ΑΝΑΦΩΝΗΤΡΙΑΣ
Βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Ζακύνθου και συγκεκριμένα στην περιοχή Πλεμοναρίου. Ιδρύθηκε τον 15ο αιώνα και ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό γνώρισμα αποτελεί ο επιβλητικός πύργος της. Η μονή είναι αφιερωμένη στην Παναγία την Αναφωνήτρια, η εικόνα τα οποίας έφτασε στην μονή μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.
Στη μονή αυτή ο Άγιος Διονύσιος συνάντησε τον δολοφόνο του αδερφού του, τον οποίο και συγχώρεσε για την πράξη του.
Σήμερα, η Μονή λειτουργεί ως ενοριακός ναός, ενώ ο πύργος του, που λειτουργεί ως καμπαναριό αποτελεί και τόπο προσκυνήματος καθώς έχει συνδεθεί με τον Άγιο Διονύσιο.

ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΡΗΜΝΩΝ
Βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Ζακύνθου και συγκεκριμένα στην περιοχή των Κρημνών. Ιδρύθηκε το 1535 από τον ιερομόναχο Μακάριο και τον μοναχό Βαρλαάμ Μπελέτη.
Το1561 κτίστηκε ο πύργος της μονής για την προστασία των μοναχών από τις πειρατικές επιδρομές.
Στη μονή του Αγίου Γεωργίου, μόνασε και ο ιερομόναχος Γεράσιμος Νοταράς, ο μετέπειτα Άγιος Γεράσιμος, προστάτης της Κεφαλονιάς.
Το κτιριακό συγκρότημα της μονής έχει υποστεί πολλές καταστροφές. Όμως τα έργα συντήρησης και ανοικοδόμησης των κτιρίων της προχωρούν με ικανοποιητικούς ρυθμούς.

ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΠΗΛΑΙΩΤΙΣΣΑΣ
Βρίσκεται κοντά στον οικισμό των Ορθονιών. Ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα από τον Μοναχό Ιωαννίκιο Κατσιβά.
Το Μοναστήρι είχε μεγάλη ακίνητη περιουσία. Έτσι, από τα τέλη του 16ου αιώνα κατάφερε να επεκταθεί και να οργανωθεί σε κτιριακό συγκρότημα.
Στο καθολικό της μονής θα δείτε την εικόνα της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας, η οποία σύμφωνα με την τοπική παράδοση ήταν κρυμμένη στην μονή τα χρόνια της Εικονομαχίας.

MΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΚΟΠΙΩΤΙΣΣΑΣ
Βρίσκεται στην κορυφή του όρους Σκοπός και κτίστηκε το 1624. Είναι η μοναδική εκκλησία με τρούλο που συναντάμε στη Ζάκυνθο. Η αρχιτεκτονική της θυμίζει τις εκκλησίες των νησιών του Αιγαίου. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το σύμβολο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Δικέφαλος Αετός, που αναπαριστάται στο μωσαϊκό του ναού. Η εικόνα της Παναγίας της Σκοπιώτισσας μεταφέρθηκε από την Κωνσταντινούπολη.

ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
Bρίσκεται στον οικισμό των Χαρτάτων. Ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα. Η μονή γνώρισε περιόδους οικονομικής ευημερίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1753 στον εσωτερικό του περίβολο υπήρχαν δύο εκκλησίες, εφτά σπίτια κι ένας πύργο. Ο ναός σώθηκε από το σεισμό του 1953, το μοναστήρι όμως ερημώθηκε.

ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑΣ
Βρίσκεται στην περιοχή του Λαγοπόδου, κοντά στο Ναό της Αγίας Μαύρας. Είναι ένα από τα καινούρια μοναστήρια που κτίστηκαν στο νησί. Ιδρύθηκε το 1962 από τον Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Γκέλμπεση. Αξίζει να την επισκεφθείτε για να θαυμάσετε – μεταξύ άλλων – και την εκπληκτική θέα. 

Ss